Monday, March 8, 2010

အျမဲစီးဆင္းေနေသာ ျမစ္တစ္စင္း (သုိ႔) ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ (၁)

ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းက မနက္ေစာေစာမုိ႔ ထင္သည္။ သူ႔ကုိေခၚလုိက္ေတာ့ မလုိက္ဘဲ ေအာ္ငုိသည္။ ျမန္မာျပည္ မနက္ခင္းဆုိေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း သိပ္မလင္းဘူးေပါ့။ သူက ေမွာင္ရင္ သူ႔အေမနားဘဲ ကပ္ေနတာ အက်င့္ ျဖစ္ေနတာျဖစ္မည္။ မနက္လင္းေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ နည္းနည္းသိလာျပီး ျပဳံးျပသည္။ ေနာက္က်ေတာ့ မ်က္စိေအာက္ကေတာင္ အေပ်ာက္မခံဘဲ လုိက္ၾကည့္သည္။ သူဆုိတာေတာ့ သိၾကတဲ့ အတုိင္း သားေလး လင္းသန္႔ပုိင္ ျဖစ္ပါသည္။

IMG_2616
ၾကီးလာရင္ စာဖတ္၀ါသနာပါမည္ မပါမည္ေတာ့ မသိ၊ ခုေတာ့ ၀တၳဳတုိ ေပါင္းခ်ဳပ္နဲ႔ ေဆာ့ေနတာ

သားေလးကုိ ျမင္ရေတာ့ တကယ္ပဲ အေမာေတြေျပသြားပါသည္။ သားေလးဆီကုိ ေရာက္ေအာင္လာခဲ့ရတဲ့ ခရီးကုိ ျပန္လည္စဥ္းစားမိလုိက္ေသာ အခါ..

မျပန္ခင္ တစ္ရက္မွာ Client Site မွာ ဗုိက္ဆာေနမွာစုိးလုိ႔လား၊ ေရႊႏုိင္ငံ အျပန္ခရီးမွာ အလုပ္ကုိ ေမ့သြားမွာ စုိးလုိ႔လား မသိ့.. ဂ်ာၾကီးက Client Site အထိ လုိက္လာျပီး မုန္႔ဟင္းခါး လာေကၽြး၏။ အုိ..ဘာျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မယ္.. နင္သြားငါေမ့..ဆုိျပီး စိတ္ထဲ ထားပစ္လုိက္သည္။ Flight တူတာက ဘေလာ့ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ ၅ ေယာက္ေလာက္ရွိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ထုံးစံအတုိင္း မ်ဳိးေက်ာ့ျမဳိင္ကုိ ၾကဳိက္ေသာ၊ သူ႔လုိသာ မစြံတာ ေနာက္က်တာ သြားတူေသာ သီဟသစ္ တစ္ေယာက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ ထုိင္ခုံေနရာအတူတူမရ။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ သြားတုိက္ေဆးႏွင့္ ေခါင္းလိမ္းဆီဘူးကုိ Hand Carry အိတ္ထဲ ထည့္ထားမိသျဖင့္ အမႈိက္ပုံးထဲ လႊင့္ပစ္ခံရေလသည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ Business Class ျပီးျပီးခ်င္း ပထမဆုံးအတန္းမွာ ေနရာရလုိက္သည္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ခုံ မဟုတ္သျဖင့္ အုန္းသီးၾကီး မထုတ္လုိက္ရေခ်။

ဟုိေရာက္ေရာက္ခ်င္း အားရပါးရ ေျပးဆင္းသြားလုိက္သည္။ အလွဴဒါန ျပဳၾကသူငါ အစီအစဥ္မွာ စလုံး၁၀လွဴလုိက္ျခင္းျဖင့္ စကားလုံးမ်ားကုိ ေခၽြတာေရး လုပ္လုိက္ေလသည္။ မႏၱေလးသုိ႔ အတူတူလုိက္ခဲ့ၾကမယ့္ အသိညီငယ္ေလး၂ေယာက္ လာၾကဳိၾကလုိ႔ ေတာ္ေသးသည္။ ႏုိ႔မုိ႔ရင္္ ေလဆိပ္ကလူေတြက ဇြတ္ေဖာ္ေရြၾကသကုိး။ ဒါနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္မီ ေလယ်ာဥ္ကြင္းၾကီးကေန အေ၀းေျပးကားကြင္းၾကီးဆီ တုိက္ရုိက္ယြန္းျပီး သကာလ ည ၇ နာရီ ကားစထြက္ေလသည္။ ခါတုိင္း ေမာ္ဒယ္မိခင္ၾကီးရဲ႕ ကၽြန္မတုိ႔ ဟုိကစလုိ႔ ဟုိကုိေရာက္ပါျပီ ဘာညာ Video ကုိျပတတ္ေသာ အေ၀းေျပးကားလည္း ခုတစ္ခါေတာ့ အဲဒါကုိမျပေတာ့ေခ်။ သီခ်င္းေတြကို ကုိးရီးယားကား ျမန္မာကားထဲက ျဖတ္ညွပ္ကပ္ထားေသာ ရွဴခင္းမ်ားျဖင့္ တြဲလုိက္ေသာအခါ ဘာမွ မဆုိင္ေတာ့ေသာ Mood ေအာက္ခ်င္စရာ သီခ်င္းမ်ားကုိ သည္းခံနားေထာင္ျပီး သကာလ မီးထိန္ထိန္လင္းေနေသာ ေနရာတစ္ခုသုိ႔ ေရာက္ေလသည္။ ကုိယ္ေတြကလည္း မီးထိန္ထိန္လင္းရင္ ဟုိေနရာပဲ ထင္တာ၊ ကားကျမန္လွခ်ည္လား ဆုိေတာ့ တကယ္က် မဟုတ္ေသးေခ် ယာဥ္ရပ္နားစခန္း တည္ေနျခင္း ဟူသတည္း။

လမ္းမွာထမင္းစားနားေသာ အခါ ေရႊရွမ္းေလးဟူေသာ ဆုိင္တြင္နားေလသည္။ ေရႊစက္ေတာ္ကုိ သတိရခ်င္စရာ၊ တဲၾကီးၾကီးမုိးထားျပီး အိမ္သာေတြကလည္း ထရံကာေလးေတြနဲ႔ ျဖစ္သည္။ ရွမ္းဆန္စီးစားရတာေတာ့ မဆုိးေခ်။ ဂလုိနဲ႔ ကားေပၚမွာ ဟုိေျပာဒီေျပာလုပ္လုိက္ အိပ္လုိက္ႏွင့္ ဟုိေနရာၾကီးကုိ ျဖတ္ရေလသည္။ ညအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ရွဴခင္းမ်ား မဆုိးလွေခ်။ ေန႔ခင္းဘက္ဆုိရင္ေတာ့ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ ဒီေလာက္ေ၀းေနတာ ေသေအာင္ပူလုိက္မယ့္ အမ်ဳိးလုိ႔ ထင္မိသည္။ စလုံးမွာ တစ္ခါမွ မသုံးရသည့္ မွတ္ပုံတင္ၾကီးကုိ ျပခ်င္ေသာ္လည္း ၾကည့္ခ်င္သူမရွိသျဖင့္ မျပခဲ့ရ။

မနက္ မႏၱေလးေရာက္ ဟုိသြား ဒီသြား ပစၥည္းေတြ၀ယ္ေတာ့ မ်က္စိထဲ ဆန္းတယ္ ထင္တာေတြ႔ရတယ္။ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေတြ ေနရာတြင္ ပလတ္စတစ္အိတ္အၾကည္ေတြ ေတြ႔ရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ ကင္းစင္ေရး နယ္ေျမ ဆုိတာေတြ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းသြား သတိရတယ္။ ႏွင္းဆီျဖဴနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ကုိ အၾကည္ေရာင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ထားၾကတာဟု သိရေလသည္။ ကုိယ္ဘာပစၥည္းေတြ ၀ယ္လာတယ္ ဆုိတာ သူမ်ားေတြ ျမင္ေနရေတာ့သကုိး။ အရင္တုန္းကလုိ Orange သြား၊ ဖရဲသီးၾကီး၀ယ္ ျပန္လာ၊ အိတ္အၾကီးၾကီးဆုိေတာ့ သူမ်ားေတြမ်ား နည္းနည္းရွိန္မလားလုိ႔ေပါ့၊ ခုေတာ့ ဒါမ်ဳိးလုပ္လုိ႔မရေတာ့ေခ်။

ေခတၱနား ျပီးေနာက္ မႏၱေလး-ျမစ္ၾကီးနား ရထားရွိရာ ဘူတာၾကီးကုိ သြားရျပန္၏။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးဆီ ရထားက အခ်ိန္မွန္ထြက္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း လွမ္းအေၾကာင္းၾကားျပီးသကာလ စာအုပ္ဆုိင္ေတြမွာ ေျပး၀ယ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္ေတြႏွင့္ စတင္ဇိမ္က်ေလျပီ။ သုိ႔ေသာ္လည္း မေျပာင္းလဲေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ား ဆုိသည့္ အတုိင္း ေရႊၾကက္ယက္ဘုရားနား အေရာက္ ရထားၾကီး တြဲေခ်ာ္ေလေတာ့သည္။ ဒီအခါက်မွ သီဟလည္း အုန္းသီးၾကီးကုိ စတင္အသုံးခ်ခြင့္ ရေလျပီ။ ဟုိရုိက္ဒီရုိက္ လုပ္ျပီးသြားျပီး ၃ နာရီေလာက္ၾကာသြားေသာအခါ ရထားၾကီး စတင္ျပန္ထြက္ေလသည္။ ေရာက္ခ်င္ေဇာေတြ အားၾကီးေနလုိ႔ထင့္၊ ပင္ပန္းေနေသာ္လည္း ရထားေပၚေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္။ မုိးညွင္းျမဳိ႔ကုိေရာက္ေတာ့ မနက္ ၅ နာရီေလာက္ရွိျပီ။ အပါး(ႏွင္းဆီျဖဴေလးရဲ႕ အေဖ)က လာၾကဳိသည္။ ေဘဘီေလး လင္းသန္႔ပုိင္လည္း ႏုိးေနျပီ။

IMG_2311

မုိးလင္းေတာ့မွ သားေလးကုိ ေကာင္းေကာင္းခ်ီရေလသည္။ ဟုိတစ္ခါ ေမြးခါစမွာ ေတြ႔ရတုန္းက အူယားသျဖင့္ မခ်ီခဲ့ရ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ အတူတူေနရမွ ပုိျပီးခံစားသိရွိရေလသည္။ သားေလးကုိ စလုံးကေန ခ်စ္ေနတယ္ ဆုိေသာ္လည္း မေတြ႔ရသျဖင့္ စိတ္ကူးထဲ တအားပုံေဖာ္မရ၊ ဖုန္းထဲက ႏွင္းဆီျဖဴေလး ေျပာသမွ်နဲ႔သာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ပင္။ သားေလးကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ တေရးႏုိးလာရင္ ကုိယ့္ကုိ မမွတ္မိျပန္။ ပါပါးေလ၊ ပါပါးေလ ဆုိျပီး သူ႔အေမက ျပန္ျပန္မိတ္ဆက္ေပးရသည္။ ကေလးက စကားသာ မေျပာတတ္ေသးသာ ဖခင္ဆုိတာကုိ ခံစားသိရွိႏုိင္သည္ ထင္သည္။ အရင္ သူ႔အေမတစ္ေယာက္တည္း ထိန္းရစဥ္က လူေတြကုိေၾကာက္၊ ေနရာစိမ္းရင္ ေၾကာက္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတြ႔ေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးေတြ မရွိေတာ့။ ပိုလည္းလိမ္မာလာသည္။ သားေလးရဲ႕ အေဒၚေတြကေတာင္ အံ့ၾသယူရသည္။ သားေလးကုိ သိပ္ဖုိ႔ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ အသုိင္းနဲ႔ခ်ည္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရေသး၏။ သူ႔အေမလုိ ကၽြန္ေတာ္က သီခ်င္းမဆုိျပေတာ့ ကုိယ့္လူက ေအာ္ေသးသည္။

IMG_2578

IMG_2579

ေနာက္တစ္ေန႔မွာ တရုတ္ႏွစ္ကူးဆုိေတာ့ အပါးႏွင့္ အမားကုိ ကန္ေတာ့ ျပီးေတာ့ ဟုန္ေပါင္းေတြ ယူၾကသည္။ (ဘယ္ေလာက္ရလဲ မေမးပါနဲ႔ေတာ့၊ ဟုိမွာ သုံးခဲ့တာ ကုန္သြားျပီ)ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ မိသားစုလုိက္သြား အလွဴေတြလုပ္ၾကသည္။ သားေလးကေတာ့ တစ္ေနရာသြား ကားစီးလုိက္ရလွ်င္ မ်က္လုံးေလးစင္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ။ တရုတ္ႏွစ္ကူးျပီး ေနာက္တစ္ရက္ျပန္ၾကေတာ့မွာမုိ႔ ပစၥည္းေတြထည့္ရသည္။ သားေလးအတြက္ ကစားစရာပစၥည္းေတြကုိက Luggage တစ္အိတ္၊ စားစရာေတြက တစ္အိတ္ျဖစ္သည္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သား အိတ္ေတြကုိ စီစဥ္ေနသလုိ ဘာလုိလုိ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ လုပ္ေနၾကခ်ိန္ သားေလးက ကုတင္ေပၚမွာ ေဆာ့ေနသည္။ သူ႔အေမက ဖက္တုန္းႏွင့္ကာထားေပးကာမွ ဖက္တုန္းေပၚမွ အရွိန္လြန္ျပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေခါင္းႏွင့္ ျပဳတ္က်ေတာ့သည္။ ကေလး နတ္ေစာင့္တယ္ ဆုိတဲ့စကား တယ္မွန္သည္။ ကံေကာင္းလုိ႔ သူဘာမွေတာ့ မျဖစ္၊ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လန္႔သြားပုံရသည္။ ငုိေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီး သူ႔အေမကရင္ခြင္ထဲေပြ႔ထား ေခ်ာ့လုိက္၊ ႏုိ႔တုိက္လုိက္မွ နည္းနည္းခ်င္း ရပ္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ရင္ထိတ္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ႏွင္းဆီျဖဴေလးက လူၾကီးကုိ ေခ်ာ့ေနဖုိ႔ရာ မအားသျဖင့္ သူ႔အလုိလုိပဲ လန္႔တာေပ်ာက္လုိက္ရေလသည္။

ညေနအေရာက္ ရထားဆင္းၾကေသာအခါ သားေလးမွာ လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ေတြ႔ရေပမယ့္ မေၾကာက္မရြံ႕ဘဲ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ အသံၾကားရာလုိက္ၾကည့္၏။ ေစ်းသည္ ျဖတ္သြားတဲ့ အသံ၊ စားေသာက္တြဲက စားပြဲထုိးေတြရဲ႕ အသံေတြကုိ အကုန္နားစြင့္ျပီး သူ႔ျမင္ကြင္းက မေပ်ာက္မခ်င္း လုိက္ၾကည့္တတ္ေလသည္။ ဒါတင္မကေသး ကုိယ္ရဲ႕ခုံကုိ ေက်ာ္ျပီး တျခားခုံေတြကုိပါ လွမ္းၾကည့္ျပဳံးျပလုပ္ေနေသးသည္။ ခဏေနေတာ့ သူလည္းပင္ပန္းသြားျပီး အိပ္ေတာ့သည္။ ရထားေပၚမွာ ေမြ႔ရာေလးခင္းသိပ္ရသည္။ အိပ္စင္တြဲကလည္း ၾကားျမဳိ႔လည္းျဖစ္ျပန္၊ ကုိယ္ေတြကလူေတြလည္း ျဖစ္ျပန္ဆုိေတာ့ ၀ယ္လုိ႔မရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါည္။ ကေလးအိပ္ေနတုန္း စားေသာက္တြဲက စားပြဲထုိးေလးက ေရသန္႔ဘူးကုိ ေျမာက္ေဆာ့ျပီး ယူလာတာ ကေလးနားသြားက်ေသးသည္။ ကံေကာင္းလုိ႔ ကေလးေပၚမက်တာျဖစ္သည္။ သားေလးကလည္း ရထားရပ္ထားရင္ အိပ္ေနရာက ႏိုးႏုိးလာတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ေႏွးေႏွး ရထားၾကီး သြားေနပါေစလုိ႔သာ ဆုေတာင္းေနရေတာ့သည္။

ဆက္ပါဦးမည္..

ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္